Versate vs Valeo - czyli co Phonak zmienił w aparatach po 5 latach

Trzy tygodnie temu, po 5 latach wymieniłem aparaty słuchowe - stare Phonaki Valeo 211 ustąpiły miejsca dwóm nowym modelom tego samego producenta z serii Versate M. Teraz czas na pierwsze małe podsumowanie.

Cała operacja wymiany rozpoczęła się niedawno, w okolicach połowy września kiedy to dowiedziałem się, że mogę się już ubiegać o dofinansowanie z NFZu do aparatów (przypominam - raz na 5 lat [ale do 26 roku życia] NFZ może przyznać do 3000zł - podana kwota dotyczy jednak osób uczących się).

Kompletując dokumenty, spostrzegłem, iż najnowszy audiogram miałem z 2005 roku - trochę stary ;-). Tak więc, w piątek 8.10.2010 w Olsztynie zrobiłem nowe badania i po raz kolejny wyszło, że mam niedosłuch na poziomie od -70dB dla 1kHz do -30dB dla 125Hz i 8kHz. Na szczęście wartości te nie pogorszyły się od ponad 16 lat. I tak oto, w poniedziałek 11.10.2010, komplet dokumentów wylądował w warmińsko-mazurskim NFZ.

Liczyłem na to, że w najlepszym wypadku odpowiedź uzyskam w okolicach grudnia/stycznia 2011. Możecie wyobrazić sobie moje zdziwienie, kiedy przysłali pocztą pismo o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie już na początku listopada. Oczywiście nie obyło się bez utrudnień - otóż, wszystkie kwestie (np. wybór konkretnego modelu aparatu) musiałem załatwić do 23.11.2010.

W tym momencie był bodajże 3.11.2010 i rozpoczął się wyścig z czasem. Najpierw planowałem wszystko załatwić w Warszawie. Sądziłem, że nie będzie z tym większego problemu - ale szybko musiałem zweryfikować założenia. Najbardziej zaskoczyło mnie, jak trudno znaleźć punkt audioprotetyczny czynny w sobotę. Taka duża metropolia, a trafiłem jedynie na jeden punkt - na Pradze. Drugi szok przeżyłem gdy porównałem ceny konkretnych modeli w Warszawie z tymi z Olsztyna - przebicie min. 1000zł na sztuce. Trochę duża różnica.Tym samym, wróciłem do Olsztyna do zaprzyjaźnionego ośrodka, z którego usług korzystam od '94.

Kwestia miejsca zakupu została ustalona. Pytanie następne jaki typ aparatów i jakiego producenta wybrać. Do tej pory, moje trzy pary były modelami zausznymi. W związku z tym, zastanawiałem się nad modelami wewnątrzusznymi. Teoretycznie do korekcji mojego niedosłuchu można ich używać, ale dowiedziałem się od audioprotetyka, że będą one działały na granicy swoich maksymalnych możliwości. Cóż, wolę narzekać na nadmiar mocy niż na jej niedobór, więc po raz kolejny zdecydowałem się na "słuchawki zauszne" ;) OK, a na jakiego producenta? Dotychczas miałem do czynienia dwa razy z Siemensem i ostanie 5 lat z Phonakiem. Do wyboru - z uwagi na poziom niedosłuchu - miałem Siemensa, Phonaka, Oticona i Bernafona. Siemens odpadł z uwagi na to, że tak naprawdę to branduje czyjś sprzęt i aparaty słuchowe to tak naprawdę jeden z wielu różnych produktów tego producenta. Został Phonak - nie miałem z nim żadnych problemów ( w ciągu 5 lat uszkodzeniu uległ jedynie lewy rożek, który we własnym zakresie wymieniłem) więc i przy nim pozostałem - siła przyzwyczajenia ;-)

Producent i typ wybrany, audiogram zrobiony - na podstawie tych informacji komputer wylosował dla mnie model Phonak Versate M. Po wyjęciu z pudełka wygląd mnie zbytnio nie zachwycił. Wydają się większe od Valeo 211, ale to jedynie złudzenie potęgowane przez fakt, że Versate ma po prostu krótszy rożek a tym samym dłuższą "zabudowaną część". Poza tym, nie ma zwykłego potencjometru do regulowania wzmocnienia. Jest tylko przełącznik góra - dół z zakresem 10dB, skok +/- 3dB - tak więc precyzyjnie wzmocnienia tego nie ustawimy. I ostatnia rzecz - jest jeden przycisk na obudowie służący do zmiany programów i wyłączania aparatu. Nie ukrywam, że trochę mi to nie pasuje - aby zmienić np. z programu 2 na 1 mogę albo otworzyć komorę baterii i ją zamknąć (aparat się wyłącza i uruchamia z 1 programem), albo 3x naciskać guzik (pierwsze naciśnięcie - 3 program, drugie naciśnięcie - wyłączenie aparatów, trzecie naciśnięcie - ponowna aktywacja). Należy tutaj dodatkowo wspomnieć, że producent zaimplementował w tych urządzeniach opóźnienie podania sygnału na wkładkę (minimum 6 sekund, nie da się tego całkowicie wyłączyć). Na moje pytanie czemu to ma służyć dostałem informację, iż "normalni użytkownicy" włączają aparaty trzymając je w ręku, a następnie - już działające - wkładają do ucha. Tym samym narzekają że im „piszczy” Hm... ja tam zawsze byłem inny ;-)

15.11.2010 przyszedł czas na zaprogramowanie wzmocnień. Moim pierwszym zdaniem wypowiedzianym do audioprotetyka po "usłyszeniu na nowo" otoczenia było "To tak ma być?". Otóż, aparaty te w porównaniu ze starymi Valeo są bardzo ciche. Wszelkie szumy otoczenia są - po mistrzowsku wręcz - wytłumianie. Słyszysz tylko mowę i nic więcej. Hm... podobno kwestia przyzwyczajenia. Poprosiłem o ustawienie programu automatycznego jako domyślnego i wybrałem się na miasto. Pierwsze wrażenia nie były najlepsze - siedząc w samochodzie z przodu nie byłem w stanie prowadzić konwersacji z dwiema osobami na raz (tzn. z kierowcą i z pasażerem z tyłu). Aparaty chcąc "dbać o mój komfort" priorytetowały rozmówcę który był bliżej mnie, niemal kompletnie wyciszając drugiego. Wspominałem, że cały czas było było cicho?


Zanim dokonałem konkretnego zakupu, jednym z wymagań jakie miał spełnić nowy sprzęt była współpraca przystawką do transmisji dźwięku. Phonak tą "zabawkę" ochrzcił mianem Icom. Kiedyś użytkownicy aparatów mieli do wyboru tylko drogie systemy FM. Teraz natomiast, mamy małe „wisiorki” do powieszenia na szyję (patrz zdjęcie), które możemy np. sparować przez Bluetooth z naszą komórką. Jako, że wolę do ludzi dzwonić niż pisać SMSy, a w dodatku nigdy nie potrafiłem rozmawiać przez telefon korzystając z dedykowanego programu do rozmów telefonicznych, taka przystawka jest dla mnie wielkim udogodnieniem. BTW, oczywiście można do Icoma podłączyć dowolne zewnętrzne źródło dźwięku przez mini jacka 3,5mm - wtedy nasze aparaty robią za bezprzewodowe, stereofoniczne słuchawki (a w przypadku sygnału monofonicznego, dubluje go na obydwa aparaty - sprawdzone)


Wracając do głównego wątku, 15.11.2010, po powrocie do ośrodka poprosiłem o podbicie dźwięków dochodzących z tyłu i o zmniejszenie czułości programu automatycznego na zmianę warunków dźwiękowych otoczenia. Tego samego dnia, po południu wróciłem z kumplem do Warszawy. Moje wrażenia:


  • słyszę dokładnie każdy szelest, każde pstryknięcie włącznikiem światła - tutaj ujawnia się dużo szersze pasmo przzenoszenia - brawa dla Phonaka.

  • program automatyczny dla mnie to porażka. Podkreślam - dla mnie. Może gdyby aparatów używała osoba dla której to pierwsza para, byłaby tą opcją prawdopodobnie zachwycona, ale ja mam dokładnie sprecyzowane wymagania. Program ten – przykładowo - głupiał codziennie gdy myłem zęby. Gdy z kranu leciała woda, a ja szorowałem zęby szczoteczką, następowało totalne wytłumienie dźwięków otoczenia - nie słyszałem nawet własnego głosu! Czy oby na pewno to tak ma być? Oczywiście, zakręcałem wodę, odkładałem szczoteczkę i wszystko wracało do normy!

  • piskliwe głosy dziewczyn zrobiły się jeszcze bardziej piskliwe.

  • program "Rozmowa w hałasie" naprawdę daje radę - brałem udział w kilku ciut głośniejszych imprezach i o ile ja nie miałem większego problemu ze zrozumieniem ludzi, o tyle moi rozmówcy prosili bym głośniej mówił (!). Otóż odnosiłem wrażenie, że mówię odpowiednio do sytuacji – w końcu słyszę wszystko normalnie - aparaty muzykę wyciszały, głos podbijały - gdy w rezultacie okazało się, że to mnie ludzie nie słyszą, gdyż ja - nie chcąc słyszeć własnego krzyku - mówiłem za cicho!

  • większość czasu korzystałem z programu "Spokojne Sytuacje", na który ręcznie musiałem przełączać aparaty po ich uruchomieniu (domyślnie uruchamiał się ten nieszczęsny program automatyczny)

  • aparaty nie zapamiętują ostatnio aktywnego programu - po zakończeniu rozmowy via Icom wracają do pierwszego programu.

  • byłem mile zaskoczony że zmieniając program w jednym aparacie automatycznie drugi aparat przechodzi na identyczny tryb.

Dodatkowo modele Versate mają funkcję automatycznego logowania wszelkich zmian dokonywanych przez użytkownika. Tym samym mój audioprotetyk po trzech tygodniach uzyskał całkiem sporo informacji odnośnie moich preferencji. Otóż - w ciągu 18 dni aparaty działały w sumie przez 291 godzin - to daje średnią na poziomie 16h na dobę. 70% czasu używałem programu "Spokojne Sytuacje", a 2% to transmisje przez iCom. W dodatku przez te 70% czasu miałem "podbicie" +3dB - fajna opcja, nie? :) Tak więc, poprosiłem o wywalenie programu automatycznego (odpalają się od razu „Spokojne Sytuacje”) i podbicie wzmocnienia o 3dB.


Swoją drogą w ciągu tych trzech tygodni miałem jedną "awarię" - przyznaję, z mojej winy. Wgrałem sobie oprogramowanie do programowania aparatów Phonak iPFG. Chciałem przejrzeć jakie opcje są dostępne przy tym modelu. Moją uwagę wróciło "Wybieranie głosowe" i "Ponowne wybieranie ostatniego numeru" i sekcji iCom. Ustawiłem, podłączyłem iComa do komputera, kliknąłem by zapisał dokonane zmiany i w tym momencie... Icom przestał transmitować dźwięk do aparatów. Ja sam mogę jedynie parować iComa z zewnętrznymi urządzeniami. POPRAWNE powiązanie Icom – aparaty, można zrobić jedynie przez iPFG i tylko wtedy gdy podłączone są jednocześnie aparaty (przez programator) i Icom (przez kabel). Jako że programatora nie miałem to Icom prawdopodobnie utracił powiązanie. Niestety nigdzie nie dało się wpisać ręcznie numeru seryjnego aparatów (była opcja sparowania z aktualnie podłączonymi do komputera), więc musiałem czekać do powrotu do Olsztyna (w tym czasie w Warszawie były straszne śnieżyce i nie uśmiechało mi się jeździć do serwisu). Aktualnie wszystko już działa ;-)

Co dalej? Czekam na nowe wkładki. I tym samym całą operację wymiany aparatów uznam za zakończoną. Ogólnie jestem zadowolony. Nowe modele spełniają swoją funkcje, a Icom jest tym czego potrzebowałem. Jeżeli będę miał trochę kasy na zbyciu, to poważnie muszę się zastanowić nad dokupieniem programatora we własnym zakresie - takie zboczenie zawodowe programisty ;-)


Do notki dorzucam 3 zdjęcia – porównanie Valeo vs Versate M (Valeo po lewej, Versate po prawej stronie).


Phonak Valeo 211 vs Phonak Versate M
Phonak Valeo 211 vs Phonak Versate M
Phonak Icom

Wysłany: 11 grudnia 2010 o 10:48:30 | 0 komentarzy | więcej

Aparaty słuchowe & baterie cynkowo-powietrzne

Od 14 lat noszę aparaty słuchowe. To jest sprzęt, który naprawdę intensywnie eksploatuję - regularnie po 14-16h na dobę. Jednak nic nie będzie działać bez odpowiedniego zasilania. Co jest tak wydajne że mimo ciągnięcia 0.8mA zapewnia działanie aparatów przez ~2 tygodnie?. Odpowiedź: Baterie cynkowo-powietrzne.

Jak jest zbudowana baterie?

Nie zgłębiając się w szczegóły i zapisy reakcji chemicznych powiem że anodę tworzy sproszkowanego cynk, a w roli katody występuje tlen. Funkcję elektrolitu pełni wodorotlenek potasu. Ogniwa cynkowo-powietrzne dostarczane są przez producenta w stanie nieaktywnym, tzn. proces chemiczny powodujący powstawanie energii elektrycznej nie jest rozpoczęty...


A czemu każda bateria ma naklejkę z jednej strony?


Pełni ona funkcję "ochroną" i wbrew pozorom jej rola nie nie ogranicza się do aspektów czysto estetycznych. Jej głównym przeznaczeniem jest zapobieganie utlenianiu się anody, a zatem zapobiega rozładowywaniu się ogniwa. W związku z tym nie powinno się jej zrywać jeżeli nie planujemy włożyć baterii do aparatu. Tak samo nie ma sensu ograniczać czas dziennego korzystania z aparatów do kilku godzin by oszczędzać ogniwa i przedłużyć żywotność baterii. Dostęp tlenu działa równie "destrukcyjnie" na baterię pod obciążeniem jak i bez niego. Więc za max. 4 - 5 tygodni i tak będziemy musieli wymienić baterie.


Dlaczego aparaty słuchowe wykorzystują baterie cynkowo - powietrzne?


Po rezygnacji - na etapie konstrukcyjnym - z tradycyjnej katody, gęstość energii na jednostkę masy jest bardzo wzrosła. Innymi słowy - mają wysoką wydajność w porównaniu do rozmiarów. Poza tym napięcie rozładowywania jest stałe i pod obciążeniem wynosi ok 1,1V.


Te naklejki są kolorowe. Dlaczego?


Baterie cynkowo-powietrzne produkowane występują w pięciu "wielkościach". I tak do ich identyfikacji możemy posłużyć sie kolorem naklejki jak również oznaczeniem liczbowym.
Wyróżniamy:


  • „10” / „230” - kolor żółty

  • „312” - kolor brązowy

  • „13” - kolor pomarańczowy

  • „675” - kolor niebieski


I właśnie chcąc przywrócić jej prawidłowe napięcie (1.4V) należy po odklejeniu naklejki a przed włożeniem do aparatu odczekać 2 min. Takie są teoretyczne założenia, ale ja jakoś nigdy nie stosowałem się do tego zalecenia ;-)

Wysłany: 13 lutego 2010 o 18:10:05 | 5 komentarzy | więcej

2009 rzeczy...

Kolejny "okres rozliczeniowy" dobiega końca. ostatnie 365 dni / 8760 godzin lub ~525 tysięcy minut było dużo lepsze niż 1.01.2009 sobie planowałem planowałem. A więc tak...

...Warszawa...

Minął ponad rok mojego pobytu w Warszawie. Przyjechałem tutaj nie znając nikogo ani niczego. Wiedziałem jedynie gdzie jest Pałac Kultury i Nauki i mój wydział. Przez cały ten okres moim przewodnikiem był Google Maps (a od ~ czerwca dołączył do niego serwis jakdojade.pl )Obecnie, jestem pod wrażeniem sieci warszawskiego ZTMu i linii metra - wszędzie gdzie musiałem się dostać, dojeżdżałem z maksymalnie trzema przesiadkami.


...Studia...


Zakończyłem pierwszy rok studiów na wydziale Mechatroniki Politechniki Warszawskiej. Tylko z jednym zaległym egzaminem i jednymi zajęciami. Nie było łatwo, ale nie musiałem też zarywać nocy. W porównaniu z tym co mam teraz ( trzeci semestr ) - laboratoria z Wytrzymałości Materiałów, Miernictwa Elektrycznego, Fizyki i Konstrukcji Urządzeń Precyzyjnych - to wtedy była sielanka.

Ponad rok bez samochodu


Nie ukrywam czasem brakuje mi tutaj własnych czterech kółek. Ale... marzenia pryskają, zaraz po tym jak spoglądam na warszawskie korki - momentalnie odechciewa mi się chcieć. Może w przyszłości? Za to... kiedy wracam do domu, to śmieję się z tego co u mnie nazywają "korkiem" lub "paraliżem miasta" :-D


Startup School


Zgłoszenie do Startup School, było moim zdaniem jedną z ważniejszych decyzji które rozważałem w ostatnim roku. Pozytywne jej skutki odczuwam już niemal sześć miesięcy. Chociaż wiązało to się z rezygnacją z beztroskich wakacji, to dzięki temu miałem możliwość poznać świetnych ludzi ( uczestników Startup School ) jak i cały zespół Kreativ, którzy to swoim doświadczeniem wspierali (i nadal wspierają) mnie przy pracach nad Wizytownikiem. Pokazali, że na serwisach internetowych można zarabiać oraz, że w internecie niestety dominują "osoby nietechniczne" i to one są zwykle naszą grupą docelową ( dla programisty może wydawać się to dziwne ;-) )


W ramach SS, uczestniczyłem w kilku bardzo interesujących szkoleniach, z których to jedno - trening z autoprezentacji - zapewne jeszcze długo będzie tematem moich opowiadań (dzięki Dominik! ) ;-) Cały ten klimat i atmosfera jakie panowały w M25, naprawdę motywowały do działania, i chyba podziały na mnie pozytywnie.


Aula


Tak, zawitałem na warszawską Aulę, która od stycznia '09 odbywa się... na moim wydziale. Miałem okazję poznać kilka osób osobiście, których twórczość do tej pory identyfikowałem z nickami - ak74, fanatyk, hazan, mediafun czy vagla. Inicjatywa godna podtrzymywania – obyśmy jak najdłużej mogli się spotykać w takim gronie.


Gadu - Gadu? Nie używam.


W końcu. Po kilku latach porzuciłem komunikację za pośrednictwem Gadu-Gadu. Nie było łatwo, ale nie żałuję - nie muszę się teraz martwić o niedostarczenie wiadomości, czy też zajmowanie przez komunikator więcej niż 40 MB na starcie. (a wierzcie mi - pod tym względem jestem rygorystyczny mimo posiadania 4GB RAMu). Znajomi nauczyli się dzwonić lub pisać mejle - szybciej i wygodniej... dla mnie :-)


Flex & Django


Programista powinien znać alternatywy, dlatego chcąc poszerzyć swoje horyzonty uczestniczyłem w Warztatach IT prowadzonych przez Marcina Kaszyńskiego, jak i w szkoleniu z cyklu Flex Challenge prowadzonym przez Piotra Walczyszyna. Chyba po tych "zabawach" znalazłem swój następny obiekt zainteresowań - Flex / Air - tym bardziej że mogę swoje ewentualne projekty łączyć z Zend Framework przez Zend_Amf :D Zobaczymy co z tego wyjdzie.


Podsumowanie podsumowania


Dla mnie mijający rok był okresem dość ważnych zmian, tempo życia nagle przyspieszyło, atrakcji (ale i obowiązków) sporo przybyło. Teraz nie ruszam się nigdzie bez kalendarza, mając studia i projekt muszę wszystko odpowiednio wcześnie planować, tak by i np. z laborkami zdążyć i na deadline się wyrobić jak mieć czas na odpoczynek. Plany? Wytrzymać i utrzymać tempo życia, uruchomić wizytownik.pl, latem zacząć systematyczne bieganie, o czymś zapomniałem?


Dlatego życzę Wam, by nadchodzący 2010 rok, był... nie gorszy od obecnego

Wysłany: 30 grudnia 2009 o 22:42:27 | 1 komentarz | więcej

Startup School - normalny dzień pracy...

... w klubie M25 gdzie pojawiło się kilka dodatkowych biurek i został zapewniony dostęp do internetu. Czyli wszystko czego potrzeba do pracy...

Jeszcze raz, gdzie?

Pracujemy w klubie M25 przy ul. Mińskiej 25 (tak, nazwa klubu adekwatna do adresu ;-) ).Na okres wakacji akademickich (lipiec - sierpień - wrzesień), M25 zostało zamienione w główną siedzibę Startup School 2009 – czyli pojawiło się 16 biurek dla max 32 osób i dla tyłu też jednostek wygodne krzesła ;-).


Moja rola?

Jestem programistą czy też osobą techniczną ;-) Mieszkam w akademiku Politechniki, a nie jak - większość uczestników SS – w hotelu. Z tego też powodu tracę codziennie 2x45 na dojazdy. Tak to niestety jest, jak się nie chce wyprowadzać z domu studenckiego (jak to brzmi... ) by przed 1.10 uniknąć dłuuugiej kolejki do kwaterunku


Zwykły dzień zaczyna się o...



  • 7:20 - pobudka z Hush - Fired Up w tle.

  • 8:00 - wyjœcie z akademika na Wołoskiej. (DS Żaczek)

  • 8:10 - dojazd tramwajem 10 / 17 / 33 do Centrum

  • 8:30 - jazda tramwajem 8 na Pragę ;-)

  • 9:30 - oficjalny początek dnia roboczego. W praktyce wygląda to tak, że ostatnie teamy meldują się dopiero przed 11 ;-) Osobiœcie pojawiam się ok 9:00 gdyż tak mi pasuje dojazd, a poza tym mam czas na przejrzenie zaległych RSSów, Dziennika i wypicie porannej herbaty. Jeżeli chodzi o samą pracę - Kreativ ma bardzo dobre informacje dot. tego kto, kiedy i ile pracuje, gdyż codziennie, przed rozpoczęciem pracy logujemy się do ich autorskiego systemu i klikamy w wielki guzik "Tak, jestem w M25" (PS. jest restrykcja na IP, więc z domu nie można sobie podbić lev.. statystyk ;-) )

  • 12:00 - 13:00 - 14:00 - w tych mniej więcej godzinach robimy sobie przerwę obiadową (naturalnie, nie trwa ona 180 minut, ale trzeba liczyć min 45 min ). W okolicy jest całkiem spora liczba różnego rodzaju lokali gastronomicznych. Tak oto do wyboru codziennie jest kabab, pierśœ z kurczaka, chińczyk, pizza (Dominium), catering z domowymi obiadkami typu schabowy z ziemniakami, mielony, kasza, czy kopytka (co do tych ostatnich nie mam 100% pewnoœśći czy są w ich repertuarze, bo w ciągu 2 m-cy udało mi się tylko raz na nie trafić ;-))

  • 16:30 - 17:00 o tej porze kończę swoje kodowanie. Powrót na Mokotów trochę trwa, do tego chęć przygotowania się do sesji wrześniowej spowodowała przymus nieco wcześœniejszego kończenia pracy.



Tydzień

O dziwo, 1 tydzień (czyli de facto 5 dni roboczych) to mało czasu ;-) Zwykle do œśrody wszystko idzie zgodnie z planem. Potem, z powodu "niepracującego" czwartku( który przeznaczony jest na szkolenia ) cały plan bierze w łeb, i w piątek trzeba szybko nadrabiać "stracony" czas.


Raz w tygodniu (wtorek lub piątek - nie ma na to reguły) musimy się wyspowiadać z tego co zostało wykonane, co planujemy na najbliższy okres (do tygodnia). Niestety, zwykle wygląda to tak, że Rafał najpierw słucha naszych koncepcji, po czym całoœść wywraca o 180 stopni i zmienia połowę funkcjonalnoœci. Na szczęœcie można z tym żyć i pracować o ile trzymamy się pierwotnej koncepcji ;-)


Projekt

Razem z Wojtkiem Latoszkiem pracujemy nad projektem o nazwie kodowej Wizzi. Nasz serwis pozwoli użytkownikowi pozbyć się wielu problemów jakie stwarza posiadanie dużej liczby klasycznych wizytówek. W końcu będzie on / ona mógł / mogła na pytanie "- Wizytówkę?", bez wahania odpowiedzieć "Nie, dziękuję, nie potrzebuję" ;-)


O dziwo, nasz serwis łączy w sobie dużo różnych technologi. Na chwilę obecną, tylko po stronie serwera współpracują ze sobą: Java, Flash, PHP i MySQL. I... tylko z MySQLa możemy w miarę bezproblemowo zrezygnować (tzn. migrować na inny silnik, bez straty jakiejkolwiek funkcjonalnoœci - nie oznacza że cały proces przebiegnie bez komplikacji)


Czy mamy jakieœ problemy? Naturalnie - nad designem i logiem Wojtek pracuje już chyba miesiąc i nie jest w stanie wypracować takiej koncepcji, która by się jemu, mi (mnie?) i Rafałowi spodobała. Ale... ja się nie znam, jestem przecież programistą ;-) Poza tym? Wszystko w najlepszym porządku...

Wysłany: 06 września 2009 o 22:08:54 | 1 komentarz | więcej

Startup School - będzie się działo...

Dostałem dziś informację o zakwalifikowaniu się do Startup School. Tym samym nie wracam na swoje Mazury, tylko ciągnę dalej (ten 8-mio miesięczny już maraton) jako warszawiak-z olsztyna. ;-) Nie powiem - jestem zadowolony; zobaczymy co z tego wyjdzie. Na pewno możecie spodziewać się informacji zza kulis (o ile nie dadzą mi do podpisania jakiejś klauzuli o zachowaniu poufności).


Teraz tylko czekam na rezultaty pracy Komisji Kwaterunkowej z mojego wydziału... trzeba gdzieś przez te 3 m-ce mieszkać.

Wysłany: 20 czerwca 2009 o 23:48:34 | 1 komentarz | więcej

Czy Polacy to stado baranów?

Czytając ostatnio nowe notki w moim Google Readerze natrafiłem na wpis Tomasza Jędrzejewskiego pt. „Społecznosci programistyczne„, w której autor zarzuca brak należytej integracji polskim środowiskom developerskim. Skłoniła mnie ona do refleksji nad przyczyną tego stanu rzeczy.

Mam już za sobą kilka własnych przedsięwzięć jak również swój mniejszy czy większy wkład w tworzenie treści dla takich serwisów jak webhelp.pl, webcity.pl, pcmaniak.pl czy dawne scrypty.com, dlatego wiem, jak wygląda organizacja ludzi przy takich projektach. Cąłą treść można zawrzeć w takiej wymianie zdań:

- Weźmy, zróbmy to i to – OK, to się weźmy i zrób.


Tak zwykle wygląda konwersacja, póki nie znajdzie się osoba która, stanowczo narzuci jakiś harmonogram prac… ale wtedy nagle okazuje się, że nikt już nie chce brać udziału w projekcie!


Rozumiem, że ktoś nie chce uczestniczyć przedsięwzięciu non-profit, ale dlaczego w takim razie deklarował chęć pomocy? Aktualnie kończę kolejny, projekt (co, gdzie – już nie długo), którego pomysł zgłosił inny użytkownik na polskim forum Gentoo prawie półtora roku temu – przez ten czas kilkanaście osób deklarowało chęć pomocy – jak przyszło co do czego – cisza. Dlaczego tak wiele osób pomaga na różnych forach, a tak ciężko znaleźć kogoś do współpracy? Brak wiary we własne umiejętności? Inna złożoność problemów?


Niestety śledząc nieco rozwój różnych inicjatyw nasuwa się przykre pytanie – Czy Polacy to stado baranów?
Nie chodzi mi tutaj o poziom inteligencji czy wiedzy! Raczej o sposób naszego działania i myślenia – ot, jeden krzyknie, wszyscy za nim. Przykłady?


  2. Ostatnie Mistrzostwa Świata w piłce nożnej – W którymś zagranicznym serwisie naszych rywali pojawiła się ankieta – Jakiego przeciwnika najbardziej się obawiasz? skierowana do obywateli tamtego kraju. Jak myślicie – kto wygrał? Polska. Wszystko za sprawą Wykopu i newsów w takich serwisach jak Onet. Po co ta nagonka?

  4. pojawiła się strona – http://www.gentoo-users.org/ z mapą użytkowników / developerów Gentoo z całego świata. Inicjatywa ciekawa. Na tą chwilę, najliczniejszą grupą na mapie są... Polacy.

  6. wspomniany przez Tomasza Jędrzejewskiego – grupowy – lament polskich użytkowników w sprawie braku dokumentacji w ojczystym języku do systemu szablonów OPT. Tak jak już ktoś wspomniał – programista bez umiejętności czytania angielskiej dokumentacji to jak kierowca bez prawa jazdy.


Nasuwają się wnioski – chcemy być pierwsi, chcemy być najlepsi, chcemy być najważniejsi… ale… tanim kosztem. Oczywiście można znaleźć też inne wytłumaczenie np. w pierwszym przypadku średnia wieku głosujących wynosiła zapewne 13 – 16 lat. Ale czym usprawiedliwić kolejne? Może nie dorośliśmy do wspólnego tworzenia projektów? Czy też gwałtowne obniżenie średniej wieku polskiego Internauty za sprawą popularyzacji Neostrady przyczyniło się do tego, że mamy do czynienia jedynie z 13-sto latkami rzucającymi słowa na wiatr?


Dlaczego nie potrafimy zachować umiaru? Czy to może dają znać o sobie zakorzenione kompleksy z czasów II Wojny Światowej i okresu PRL kiedy to – nie bójmy się użyć tego stwierdzenia – byliśmy piątym „kołem u wozu” dla ówczesnego ZSRR i III Rzeszy?


Trzeba przyznać, że w jednej rzeczy jesteśmy niekwestionowanymi mistrzami – w konspiracji. Szlifowaliśmy swój „warsztat” przez ~120 lat rozbiorów i dwie wojny światowe. Opanowaliśmy tą umiejętność do tego stopnia, że czasach PRL władza nie mogła znaleźć na nas haka ;-)


Kończąc już stawiam kilka pytań – Gdzie szukać przyczyny braku integracji?
Jak z tym walczyć? Jak tego unikać? Hm… a może to ja obracam się w złym środowisku? Zapraszam do dyskusji

Wysłany: 22 września 2008 o 13:08:26 | 5 komentarzy | więcej

Niewiedza to błogosławieństwo

Był sobie chłopiec, który dawno temu dostał ładowarkę Fast #121 - Universal Ni-Cd Battery Charger. Korzystał z niej nieprzerwanie przez jakieś 12 lat. Urządzenie tysiące razy ładowało wszelkiej maści ogniwa. Z powodu braku wystarczających informacji – czy też odpowiedniego przeszkolenia – lądowały w niej akumulatory Ni-Cd, Ni-MH i a nawet zwykłe baterie (!).

Ostatnio – ten chłopak o którym wspomniałem – dokupił do laptopa mysz bezprzewodową. Wsadził do niej 2× AAA Ni-MH 700mAh Panasonic i rozpoczął pracę. Zdziwił się już po tygodniu kiedy to mysz odmówiła posłuszeństwa i domagała się wymiany źródła zasilania. „Tydzień? Pewnie akumulatory były słabe…”. Niestety ponowna naładowanie nie przyniosło pozytywnego rezultatu.


„Coś z akumulatorami? Zobaczmy…” – spojrzał na dziwny skrót – Ni-MH na akumulorze, po czym jego oczy skoncentrowały się na „Ni-Cd” na klapce ładowarki. „ Cholera… Ciekawe co na to Google”. Odpalił Firefox’a wszedł na stronę Google wpisał Ni-MH i korzystając z wyszukanych odnośników poszerzył zakres swojej wiedzy o akumulatorach Ni-MH i Ni-Cd. Następnie swoje kroki skierował na forum serwisu elektroda by usystematyzować wiedzę....


I tak o to… czeka MNIE wydatek jakichś ~120 zł – na 4 × Ni-MH 800 mAh SANYO AAA (te Panasonic’y pomimo teoretycznego „braku efektu pamięci” są już zapewne zjechane na maksa przez te ~ 7 lat) i ładowarkę BC - 700

.

Wnioski? Za błedy się płaci, a Niewiedza to błogosławieństwo.

Wysłany: 07 września 2008 o 01:34:17 | 8 komentarzy | więcej

Cała Polska Wikipedia na własnym serwerze MySQL

Czy zdawaliście sobie sprawę z możliwości ściągnięcia całej Wikipedii w formie dump’a MySQL ? Do tej pory słyszałem o umieszczeniu Wiki na DVD ale pełen dump na lokalnym serwerze MySQL brzmi bardziej kusząco ;-)

Jest tylko jeden haczyk – spakowany plik ze wszystkimi danymi (historia etc.) waży – 1GB (7zip) lub 4GB (bz2) a po rozpakowaniu -z tego co można wyczytać – będzie zajmował 80 – 100 GB ( ? ).


Szczegóły – http://download.wikimedia.org/plwiki/20080612/


Oczywiście pomijam tutaj sens takiego rozwiązania, ale jakby ktoś miał wolne 100GB… ;-)

Wysłany: 01 września 2008 o 16:49:10 | 10 komentarzy | więcej

Kiedy Ty podłączyłeś się do sieci?

Ostatnio zastanawiałem się, w którym roku tak naprawdę rozpoczęła się moja przygoda z internetem. Przez przypadek znalazłem dziś odpowiedź – z pomocą przyszło… Google Groups.

Oto moja wiadomość wysłana na news.tpnet.pl – Usługodawca internetowy


Nie pytajcie mnie czemu tam pisze Marek, ani dlaczego ja pytałem o takie rzeczy. Każdy kiedyś zaczynał ;-) Dla młodszych może to wyda się dziwne, ale był czas kiedy Wikipedii, Google czy Błekinej Linii nie było :)


Tak więc już od ponad 8 lat płyną bity przez kabel. A intenet?


Jak sobie przypomnę swoje pierwsze kroki w HTMLu podpierane masą infomacji z kursu Pawła Wimmera, strony pisane w Wordzie (sic!) i publikowane na – 5 MB kontach republika.pl czy strony.poland.com to łezka kręci mi się w oku ;-)


A wszystko to, działo się w czasach, kiedy nikt nie słyszał o php czy mysql a dostęp do shella mieli tylko ircowi wymiatacze posiadający botnet na eggdropie.


Choć dlaleko mi do tych, którzy pamiętają uniwersyteckie terminale i łącza 9600bps, to przynajmniej ja należę jeszcze do pokolenia, które – chyba jako ostatnie – miało okazję przeżyć beztroskie dzieciństwo na placu zabaw bez ogólnodostępnych telefonów komórkowych, komputerów czy szerokopasmowego internetu ;-)


Jak teraz pomyślę, to komputerem pierwszy raz bawiłem się w 1995, a telefon komórkowy w rodzinie pojawił się w 1996 – MOTOROLA 7500, sieć Centertela ;-)


A kiedy Ty podłączyłeś się do sieci?

Wysłany: 30 sierpnia 2008 o 23:22:38 | 16 komentarzy | więcej

Od stacjonarnego do mobilnego

Kupiłem laptopa. Po niemal roku analizowania ofert i szukania wymarzonej konfiguracji sfinalizowałem zakup. A wszystko zaczęło się tak…

Był sierpień 2007 roku. Nieuchronnie zbliżało się rozpoczęcie najważniejszego roku szkolnego w mojej dotychczasowej edukacji – roku maturalnego.


Myśląc perspektywicznie, doszedłem do wniosku, że na studia przydałaby mi się jakaś mobilna jednostka centralna. Cały czas w moim pokoju stoi 3-letni wysłużony komputer stacjonarny ochrzczony mianem Pegaz ( Athlon 64 3000+, 2 x 512 MB RAM, GF 6600 GT), jednak wraz z wyjazdem na studia nie mogłem z domu zabrać jedynej, w miare wydajnej maszyny.


Na upartego mam jeszcze jakieś 3 komputery o wydajności zbliżonej do AMD K6 200Mhz ;-) ale na żadnym nie udało mi się uruchomić karty wifi Ralink 2400 PCI, z pomocą której łączę się w domu z internetem.


Tak więc jedynym rozsądnym rozwiązaniem był zakup drugiego komputera. W tamtym okresie wstępnie określiłem swoje wymagania:


  • Procesor: dwurdzeniowy. Nasłuchałem się różnych opowieści, w których znajomi opowiadali jak nagrywali płytę i słuchali muzyki na komputerze w tym samym czasie. Ja bym nie zaryzykował, nawet teraz mając na pokładzie Core 2 Duo T9400. Dla mnie ważniejsze było to, że make -j3 kończy się (zwykle) szybciej niż make j2 ;)

  • RAM: 4GB. Ceny kości spadły ostro w dół. I pomyśleć że 3 lata temu za 2 × 512 MB 400Mhz dałem 400 zł. W prawdzie zwykła Vista czy XP wykrywają 3,2 GB z powodu swojej 32 bitowej architektury, to jednak 4GB przydadzą się dla Gentoo na którym zamierzam pracować.

  • Matryca: 15’‘. Doszedłem do wniosku, że 15’‘ to będzie dla mnie najlepszy wybór. Taki kompromis między mobilnością a wydajnością. Drugą ważną kwestią była natywna rodzielczość. Tutaj przyznaję miałem wątpliwośći. Pracując nadal na wysłużonym (hm… już chyba 8-mio letnim) 17’‘ monitorze CRT LG Flatron 795FT w proporcjach 4:3 każda inna rozdzielczość poza 1024×768 przyprawiała mnie o dreszcze. Jakim cudem mam zejść o 2’‘ i w dodatku zwiększyć obszar roboczy?! (chociażby do tych 1280×800).

  • Napędy optyczneDysk twardy 200 GiB. Nie chcę więcej dla własnego bezpieczeństwa, gdyż miejsza przestrzeń wymusza częstsze backupy i usuwanie niepotrzebnych rzeczy :-)


Przy okazji, obecnie posiadam 2 dyski WD2500KS (250GB, 7200rpm, 3,5’‘) zakupione w odstępie 1 roku. Jeden z nich (pierwszy, z rev. A) nie działa. Z powodu mojego pośpiechu uległo uszkodzeniu złącze SATA-DATA. Po naprawie wytrzymało 1,5 roku poczym spaleniu uległ jeden z układów „na zewnętrznej elektronice”. To się nazywa pech. Może ktoś tanio mógłby to naprawić? Nie chce mi się płacić aż 150 zł, więc dysk aktualnie czeka na spadek cen.


Oto wstępne założenia. Priorytetem była wydajność, jako że zamierzałem (i nadal zamierzam) korzystać z tego sprzętu przez cały okres studiów (inżynierskich póki co). Ponadto chciałem mieć na pokładzie jak najwięcej przyszłościowych zabawek ;-). Do takich zalicza się Bluetooth, Wifi z obsługą draftN i czytnik kart pamięci. Potem doszło do tego jeszcze HDMI (gdyż w grudniu ’07 wymieniliśmy w domu telewizor na taki ze w/w złączem. )


Na tym etapie poszukiwania zostały zawieszone z uwagi na niewystarczające fundusze i dużą ilość nauki ;) (ehm… oficjalna wersja ;) )


Cała idea odżyła w lutym 2008, kiedy to dzięki Google Reader natknąłem się na wpis Antoniego Jakubiaka pt.”Pojedynek Compal IFL 90 vs IBM T61p„. Wtedy też po raz pierwszy spotkałem się z terminem „kadłubek” w odniesienu do notebooków i marką Compal. Muszę przyznać że na początku odniosłem wrażenie, iż Compal to jakaś podróbką a’la Thomsonic. Dopiero wpis na angielskiej Wikipedii dotyczący tej firmy zmienił moje nastawienie do tej marki.


Dzięki informacjom w notce skierowałem się na witrynę sklepu eXelabs.pl, którego siedziba mieści się w Warszawie. Strona wywarła na mnie dobre wrażenie, a konfigurator, dobra lokalizacja oraz szybkie odpowiedzi na moje emaile przekonały mnie do tego by właście tam zakupić notebooka. Początkowo miał to był FL90 z T7700 & 4GB RAM. Już tylko czekałem na zakończenie roku szkolnego, i rozpoczęcie wakacji… aż tu nagle…


Pojawiły się nowe procesory mobilne Intela – Penryn T9x00. FL90 oficjalnie nie wspierał tej linii, ale Compal wypuścił nowy model FL92,który obsługę nowej serii już oficjalnie posiadał. „FL92? OK, reszta bez zmian” – powiedziałem. Nie na długo… w świecie rozeszły się wieści, jakoby Compal szykował coś ekstra w związku z premierą nowej platformy mobilnej Intela w połowie 2008 roku. Informację przeczytałem na forum Karen Notebook (link bezpośrednio do posta). GF M9600 GT? Super… tylko… kiedy dokładnie premiera?! Nie należę do ludzi wyjątkowo cierpliwych, więc rozpoczęłem poszukiwania alternatywy dla Compala. Konkurent miał spełniać dokładnie te same kryteria, oraz wsparać T9×00, HDMI etc.


Tutaj rozpoczyna się krótki epizod którego bohaterem jest markowy Dell i jego model M1530. W Polsce, prównywalna konfiguracja tej M’ki z FL92 kosztowałaby mnie jakieś 5 – 6 tyś zł netto. Atrakcyjne oferty znalazłem za granicą. Tak więc, jeżeli już koniecznie ktoś chce nabyć coś markowego to polecam laptopy określane jako „refurbished„. Jest to sprzęt który wrócił z jakiegoś powodu do producenta ten go naprawia i wystawia do ponownej sprzedaży. Takie egzemplarze są dużo tańsze, wady usunięte, gwarancja – nawet 3 letnia. Haczyk? Cóż w Polsce jest to mało znane. Handel tego typu sprzętem kwitnie na eBay’u, tak więc czeka nas zabawa ze sprowadzaniem sprzętu z UK / USA. Także polecam zajrzeć na brytyjskiego eBay’a. Sprzedawcy często akceptują PayPal’a więc nie będzie żadnej papierkowej roboty – jedyny koszt – to kwota przewalutowania (PLN -> GBP) + przesyłka. Za taką samą konfigurację jak FL92 (a nawet lepszą bo GF M8600 GT DDR3 – zysk ~20 – 30%) zapłaciłbym 3800-3900 zł wliczając w to wszystkie koszty.


Już chciałem kupować, już korespondowałem ze sprzedawcą, kiedy to Intel oficjalnie ogłosił premierę Monteviny na 15 lipca, a Karen Notebook potwierdził, że następca FL90 – JHL90 – pod szyldem California Access będzie do kupienia właśnie od połowy lipca…
Określiłem końcową specyfikację Core 2 Duo T9400 1066Mhz, 4GB RAM 800Mhz, 200GiB 7200rpm, wifi, bluetooth, oraz matryca glare 1650×1080. Tak, ja, człowiek który bał się innej rozdzielczości niż 1024×768, wybrał największą z możliwych dostępnych dla Compali. Dlaczego?
Zaryzykowałem na podstawie opinii innych osób. Na forum Notebookcheck.pl możemy znaleźć kilka tematów o wyborze rozdzielczości. Wiele osób twierdziło, że pracując na 1680×1050 za nic nie wrócą na 1280×800 ani tymbardziej na 1024×768, że to idealna rozdzielczość dla programistów, grafików etc. Zawsze narzekałem na brak miejsca na pulpicie czy też w obszarze roboczym 3Dsmax’a i muszę przyznać... że NIE ŻAŁUJĘ WYBORU. Sam teraz się dziwię jakim cudem wytrzymałem tyle lat na 1024×768.


I tak oto wróciłem do kadłubków, spokojnie czekałem na nadejście 15.07… (kiedy nie wiadomo skąd) pojawił się konkurent dla JHL90! Mowa tu o Acer 5930, który jak sie okazuje ma karte GF M9600 na DDR3. Jedyna wada dla mnie – matryca – 1200×800px? Niska rozdzielczość z przekreśliła ten model z mojej stawki.


Podsumowując, 25.07 nabyłem JHL90 aka California Access 162S w olsztyńskim oddziale Karen Notebook. Sprzęt obięty jest 24 miesiącami gwarancji i obym nie musiał sprawdzać jakości serwisu (którego siedziba notabene jest w Suwałkach).


Aktualnie mam na dysku dwa systemy:

  • Gentoo 2008 z GCC 4.3.1 & Glibc 2.8 oraz Xfce4.4

  • Microsoft Windows Vista Ultimate PL* do rozrywki ;-)


Można powiedzieć, że wszystko działa bez zarzutu. Na linuksie nie uruchomiłem jeszcze czytnika i skanera linii papilarnych gdyż ich nie potrzebuję. Zastanawia mnie tylko czy JHL90 ma jakiś czujnik podłączony do magistrali i2c, bo żadnego nie może wykryć.


*wyprzedzając ewentualne pytania dot. legalności Visty. Załapałem się na akcję gdzie za 30zł dostałem książkę „Poradnik administratora – Windows Server 2008” a z nią m.in. płytę z 32bitową Vistą Ulimate EN z licencją NFR na rok. Zanim ten rok minie mam nadzieję że uda mi się zdobyć licencję z programu MSDN AA ;-)

Wysłany: 11 sierpnia 2008 o 02:00:43 | 2 komentarze | więcej